Okres pokuty
Jaki to czas? Na pewno Wielki Post. Wtedy nikt nie myśli o zabawie. Jest to czas szczególny. Nie zapominajmy jednak, że do czasu pokuty należą także wszystkie piątki. Chyba że w ten dzień wypadnie jakieś wielkie święto, na przykład Uroczystość Bożego Narodzenia. Dlaczego piątki zaliczamy do dni pokuty? Bo w piątek umarł Pan Jezus. Jest to jakby rocznica Jego śmierci.

Wstrzemięźliwość
Tutaj konkretnie – od pokarmów mięsnych. Taka wstrzemięźliwość obowiązuje w każdy piątek wszystkich, którzy ukończyli lat czternaście. Oczywiście są dzieci, które podejmują tę praktykę wcześniej. Jeżeli nie można z różnych ważnych powodów zachować wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w piątek, należy wybrać jakąś inną formę pokuty w ten dzień.

Post
Podejmujemy go dwa razy w roku, w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Post to coś więcej niż wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych. Oznacza także zmniejszenie ilości innych pokarmów. W te dwa dni jesteśmy zobowiązani do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych oraz do tak zwanego postu ilościowego, czyli dwóch posiłków lekkich i jednego do syta. Post ilościowy obowiązuje ludzi dorosłych, od osiemnastego roku życia. Niektórzy w te dni zadowalają się tylko chlebem i wodą.


Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła
Do wspólnoty Kościoła zostaliśmy włączeni podczas Chrztu Świętego. Staliśmy się w tym momencie dziećmi rodziny Bożej – Kościół jest naszą rodziną, w której wszyscy ludzie wierzący są braćmi i siostrami. W rodzinie, w której przyszliście na świat, na pewno dbacie o dom i atmosferę w nim panującą. Wy, wasi rodzice i rodzeństwo troszczycie się o porządek w nim, pomagacie sobie nawzajem. Tak powinno być. Chodzi o to, by każdy czuł się bezpiecznie i dobrze. Wtedy jesteśmy szczęśliwi.

Podobnie powinno być w rodzinie Bożej, czyli w Kościele. O obowiązku dbania o nią przypomina nam piąte przykazanie kościelne. Wszyscy musimy troszczyć się o potrzeby wspólnoty kościelnej – duchowe i materialne. Jako ludzie wierzący nie możemy powiedzieć, że nas to nie obchodzi. Każdy powinien dbać o wspólnotę Kościoła tak jak może i potrafi. Zwłaszcza tę wspólnotę najbliższą, czyli parafię.



Nasi bracia i siostry w wierze potrzebują nieraz pomocy, tak jak to bywa w rodzinie. Trzeba pomóc koledze, który ma kłopoty z nauką, posiedzieć przy chorym czy zrobić mu zakupy, porozmawiać z kimś samotnym. Są ludzie, którzy potrzebują wsparcia materialnego. By im pomóc, możemy wziąć udział w jakiejś akcji charytatywnej, czy samemu zorganizować zbiórkę pieniędzy lub potrzebnych rzeczy. Można także w czyjejś intencji ofiarować swoje cierpienie czy modlitwę.

Wspólnota parafialna ma swój dom. Jest nim budynek kościoła, w którym wierni spotykają się przynajmniej raz w tygodniu na mszy. I tak jak o dom rodzinny, wierni powinni także dbać o świątynię. Mogą to robić w różny sposób. W niektórych parafiach sami sprzątają kościół, przynoszą z domu kwiaty, wykonują drobne naprawy. W czasie mszy zbierane są na tacę pieniądze, by można było zapłacić za prąd czy ogrzewanie, kupić niezbędne rzeczy, przeprowadzić remont.

Siostra Małgorzata
Rys. J. Pasierbińska